De belangrijkste programmatische uitgangspunten voor dit paviljoen waren het beperkte budget, de opbouwbaarheid en de verplaatsbaarheid, alsmede het ontbreken van een duidelijke locatie.
Het paviljoen bestaat uit drie zelfstandige onderdelen die apart gesponsord kunnen worden, en na de expositie een eigen leven kunnen gaan leiden.
Het dak is een kruizing tussen een 'gitterkupeln', volgens een in de jaren zestig door Frei Otto ontwikkeld principe, en een hypparbolische paraboloide. De grap is dat een eenvoudig scharnierend raamwerk van latten met geboute verbindingen, eenzelfde krachtswerking heeft als een betonnen schaal. Door de kruispunten te fixeren als de schaal de goede vorm heeft aangenomen is hij stabiel.
De wand bestaat uit kartonnen kokers, aan elkaar gekoppeld volgens een kettingprincipe. Zij worden opgerold op de locatie aangeleverd. Uitgerold kan de wand diverse vormen aannemen, zodat zij zich kan aanpassen aan de locatie en het tentoon te stellen materiaal.
De meubels zijn losse objecten, die afsluitbaar en waterdicht dienen te zijn. Gekozen is voor afzonderlijke units voor multimediadoeleinden en units voor het opslaan van het expositiemateriaal.